هزاران بار شب بخیر .

دلم پر از خواستنی های بکر است!

پیشانیت را می بوسم و شکوفا می شوم.

اشک می ریزم و

 می دانم که اشک ذره ای از اندوه مرا نمی شوید

چشم هایت را ببند و

 بوسه ات را برایم بفرست،

 که در این کنج دنج شب نیازمند آنم

من مسافری تنهایم...

نمی توانم بخوابم٬

امروز٬دیروز٬ تو را در کنار خود حس می کردم٬

حضورت لمس می شد٬

حضورت٬بودنت موج بلند دریاست.

روزهایم پر شده از تصویرها و صداها...

می خواهم با تمام قدرتم فریاد بر آرم که کجایی؟

همیشه می بینمت ٬

در خیالم می بینمت که می آیی و میروی.

نه!می آیی و می مانی!

.برای هنرمند بودن بایستی همسفر خوب داشته باشی.

می کوشم تا نامه ای برایت بنویسم٬

اما خود را در سکوتی عجیب اسیر کرده ام.

کاش می دانستی قلم بی زبانم بی نوشتن چه می گوید.

لحظه های سکوت نا تمامند و

من ما بین بهشت و دوزخ ترا می جویم٬

تو را می خوانم...

دیشب خوابت را دیدم٬

با همان لبخند معصومانه٬قدم زدن های بی قید و آرام٬

همان کفشهای واکس نزده!

 و من مثل همیشه عاشقت بودم.

تو با سر نوشت من گره خورده ای ٬

تو و سر نوشت من یگانه اید٬

چگونه می توانم تو را از سر نوشت خود پنهان کنم؟؟

از برای توست که قلم می زنم.تو پر از رایحه ای!

روزی خواهی شنید:

 که همین حرف ها را در جهانی دیگربرایت می گویم ٬

زمانی که کنارت نشسته ام

 و ناشیانه شوق خواستن را پنهان می کنم٬

و شاید تو مثل همیشه سر سری گوش کنی

وهمان اعتراض همیشگی من از بی توجهی تو!!

جهانی دیگر ٬جهانی که به خورشید نزدیک تر است

 و عشق معمای هستی نیست.

آنجا تو را می خوانم٬تو را می شنوم و

در تو غوطه ور میشوم.شعله می کشم از

نگاهت٬بودنت٬و بودنت را لحظه لحظه می نوشم

و جرعه جرعه مست می شوم.

گویی که هیچ گاه انتظار نکشیده ام و

از ازل در کنارم بوده ای و تا ابد می مانی...

زندگی ام ساکت و آرام می گذرد...

کتاب می خوانم٬قدم می زنم٬نفس می کشم٬

گویی در انتظار چیزی شگفتم!

تا نیمه نا تمام وجودم را مکمل باشد.

من از تمام زنجیر های دیروز رهیده ام و

 در گذر امروز زندگی می کنم ...

روزهای خوبی است !

اما من حس می کنم پرنده ای هستم در قفس.

چشمانم را

می بندم و به دور دست ها می اندیشم.

اطمینان دارم روزی خواهد رسید

 که عشقم را نثار قدومت می کنم!

در سکوت چیز هایی می شنوم

که شاید نا گفته هایت باشدو

 روزهایی را به یاد می آورم

که دستان خدائی ات عشق را به من بخشید و

من این عشق را هنوز احساس می کنم.

گاهی ٬نیازمند تو میشوم

 که به من مسیح وار بگویی فردایی هست

و تو چه خوب همیشه این کار را می کردی.

طوفانی ام و در این طوفان٬

دوست داشتم ساکن دنج ترین غار دنیا بودم

تا شاید کنج دنج آغوشت را باز یابم.

فراموشی!آیا تو فراموش شده ای یا شاید من...

زندگی سرشار از شگفتی هاست ولی ،

آیا در هر زمان

 ٬در هر لحظه

با وجود تمام نیازها

 می توان از این شگفتی ها لذت برد

 یا شاید باید قدرت و توانایی فرا گرفتن

و آموختن ظرفیت شگفتی را داشته باشیم.

من اکنون در سکوتی غوطه ورم

و نیازمند دستانی ام که به زندگی فرا بخوانندم

 تا شاید فردایی بهتر از امروز انتظارم را بکشد.

خرسندم که در زندگی ام توان شناختن تو را داشته ام .

دسته دسته گل شوق سر راهت ریزد.

سال نو مبارک.